(ang. case-control study)
■ Typ epidemiologicznego analitycznego badania obserwacyjnego w którym przedmiotem badania są osoby podzielone według cechy posiadania (tzw. grupa przypadków) lub nie posiadania danej choroby (grupa kontrolna) w czasie badania. Grupy są porównywane pod względem wystąpienia w przeszłości ekspozycji na jakiś czynnik, lub pod względem interesujących cech.
■ Inni autorzy definiują b.k-k. jako badanie, w którym przedmioty badania są analizowane wstecz - od reakcji na ekspozycję do samej ekspozycji a ustalanie przyczynowości przebiega od skutku do przyczyny. Kierunek analiz jest tutaj odwrotny w stosunku do badań kohortowych.
Źródło:
Bochenek T., Ryś A., Topór-Mądry R.: Słownik Polsko – Angielski terminów farmakoepidemiologicznych i farmakoekonomicznych. Szkoła Zdrowia Publicznego Collegium Medicum Uniwersytetu Jagiellońskiego, 1997.